Er is veel te doen over de jeugdzorg. Er is te weinig geld,\nde gemeenten kunnen het niet aan, er is te veel bureaucratie, er zijn te lange\nwachtlijsten, enz. En steeds wordt een oplossing gezocht in de\nverantwoordelijkheden van de overheid: de wetgever heeft de\nverantwoordelijkheid voor jeugdhulp sinds 2015 bij de gemeenten neergelegd, wil\ndat nu deels weer terug opschalen en diverse politieke partijen denken dat het\nlandelijk moet worden. <\/p>\n\n\n\n
Mijns inziens moet de discussie minder gaan over welke\nbestuurslaag verantwoordelijk is voor de organisatie en de financiering, en meer\nover de verantwoordelijkheid voor ouders, de werkwijze van de jeugdzorg en\ntoetsing door de rechter. <\/p>\n\n\n\n
Ik vind het opvallend in het alarmerende rapport van de\nInspecties van november 2019 (\u201cKwetsbare kinderen onvoldoende beschermd<\/em>\u201d)\nhoe erg benadrukt wordt dat jeugdzorgmedewerkers moet kunnen bepalen en\nbeslissen, verantwoordelijk zouden zijn voor de kinderen en dat\njeugdzorgmedewerkers zo deskundig zijn. De verantwoordelijkheid van ouders en\nde klachten van ouders over jeugdzorg spelen in dit rapport nauwelijks een rol\nspelen. De rechterlijke macht wordt geheel niet genoemd. Terwijl die elementen\nmaatschappelijk en voor de werking en kosten van het systeem uiterst relevant\nzijn. <\/p>\n\n\n\n Je moet als overheid het gezin niet overnemen. De Jeugdwet\npretendeert dat ook niet. Maar de praktijk staat mijlenver van de theorie.\nOuders wordt te weinig verantwoordelijkheid gegeven. En je mag als ouder bijna\ngeen eigen al dan niet afwijkende opvatting hebben. Als je dat wel hebt zit je\nvoor je twee keer knippert met je ogen in het gedwongen kader. En als je het\ndaar niet mee eens bent (?!) loop je een groot risico op uithuisplaatsing van\nje kroost. En als je kind eenmaal uit huis is, is het een buitengewoon lastige\nopgave om het weer terug te krijgen. <\/p>\n\n\n\n Veertig procent van de verwijzingen is afkomstig van de\ngecertificeerde instellingen. Het bedrag dat hiermee is gemoeid is zonder\ntwijfel meer dan 40% van het budget. Het grootste deel van de onvrede van\nburgers en medewerkers zit bij de gecertificeerde instellingen. <\/p>\n\n\n\n Geef ouders meer verantwoordelijkheid. Geef ouders meer\nvertrouwen. Beperk je als overheid bijzonder als het gaat om het ingrijpen in\nde gezinssituatie. Het scheelt kosten en het vergroot de slagkracht. Daarbij\npast dat rechters concrete criteria moeten krijgen om te toetsen. Een rechter\nvertrouwt nu blind op de informatie van een gecertificeerde instelling. En als\nje blind op die informatie vertrouwt, en de gecertificeerde instelling of de\nRaad voor de Kinderbescherming maakt zich \u2018grote zorgen\u2019, dan is het logisch\ngevolg om het verzoek toe te kennen. De toets van de rechter aan enige\n\u2018noodzaak\u2019 en aan een \u2018ernstige ontwikkelingsbedreiging\u2019 is slechts een\nformaliteit. Met als consequentie dat je als ouder de overheid in de persoon\nvan een gezinsvoogd thuis op de bank zitten. Zonder dat je het gevoel hebt\ngehad dat je je kon verweren of dat er naar je geluisterd wordt. <\/p>\n\n\n\n Als er duidelijke criteria komen in de wet, kan de belangenafweging veel zorgvuldiger worden gemaakt. Dan zal de rechter hopelijk meer dan nu het nodige tegenwicht kunnen bieden aan de \u2018deskundigheid\u2019 van Raad en gecertificeerde instelling. Elk systeem heeft \u2018checks and balances\u2019 nodig. Maar dat is er nu in de praktijk gewoonweg onvoldoende. En met die duidelijke criteria en dat tegenwicht kunnen de gecertificeerde instellingen hun werkwijze aanpassen. En kunnen ouders veel meer hun verantwoordelijkheid behouden. Waardoor het systeem gezonder en goedkoper wordt. <\/p>\n\n\n\n