Maatregelen als een ondertoezichtstelling en een\nuithuisplaatsing van kinderen zijn buitengewoon ingrijpende en schadelijke\nmaatregelen. Voor zowel ouders als kinderen. <\/p>\n\n\n\n
Die pas je dus ook pas toe als het echt noodzakelijk is\nen er geen alternatief meer is. <\/p>\n\n\n\n
Gezagsbe\u00ebindiging is zo mogelijk nog een graadje erger.\nHet Europese Hof voor de Rechten van de Mens (\u201cEHRM\u201d) vindt dan ook dat gezagsbe\u00ebindiging\nalleen kan worden toegepast indien sprake is van \u201cuitzonderlijke\nomstandigheden\u201d en als deze maatregel \u201ceen dwingende\/doorslaggevende eis is in\nhet belang van het kind\u201d. <\/p>\n\n\n\n
De kinderrechter beslist over het toepassen van dit\nsoort maatregelen. De Raad voor de Kinderbescherming (\u201cde Raad\u201d) kan een\nverzoek doen aan de kinderrechter. De Raad is exclusief bevoegd om een verzoek\nte doen als het gaat om gezagsbe\u00ebindiging en een uithuisplaatsing zonder\nondertoezichtstelling. Bij een verlenging van een machtiging uithuisplaatsing\nis de Raad alleen bevoegd indien de gecertificeerde instelling geen verzoek\ndoet.<\/p>\n\n\n\n
De behandeling van een dergelijk verzoek bij de\nkinderrechter is verder aan regels gebonden. Regels uit het Wetboek van\nRechtsvordering, regels uit het Burgerlijk Wetboek, regels uit de Jeugdwet en\nregels uit de procesreglementen van de gerechten. <\/p>\n\n\n\n
De Raad is als verzoeker voorts \u2018gewoon\u2019 procespartij. Net\nals de ouders. In de nationale wetgeving is er geen bijzondere bewijskracht\ntoegekend aan het woord of de mening van de Raad als verzoekende partij. Het\nEHRM heeft daarbij ook geoordeeld dat de rechter niet \u2018gewoonweg\u2019 mag afgaan op\nhetgeen de overheid vertelt en hetgeen ouders als bewijs naar voren brengen mag\nnegeren (EHRM 29 maart 2016, Kocherov\nand Sergeyena t Rusland, 16899\/13, \u00a7 104). Het EHRM oordeelde\neerder ook al dat het redelijk is dat ouders de\nRaad\/gecertificeerde instelling niet zien als objectief, omdat ze ook\nprocespartij zijn (EHRM 10 mei 2011, T.P. en K.M. vs United Kingdom, 28945\/95, \u00a7 81).<\/p>\n\n\n\n
Maar in Nederland lijkt het\nwel alsof de Raad de baas is van de kinderrechters.<\/p>\n\n\n\n
Zo maar even wat feiten,\nalgemeen en uit eigen praktijk:<\/p>\n\n\n\n
De kinderombudsman riep in 2013 de rechters al op om meer kritisch te zijn in het rapport \u201cIs de zorg gegrond<\/a>?\u201d.<\/p>\n\n\n\n Een kansloze oproep. Want\nelke rechter zal zichzelf echt wel voldoende kritisch vinden. De gemiddelde\nrechter zal hebben gedacht dat dit over de collega\u2019s gaat. <\/p>\n\n\n\n Er verandert dus niets.\nIntegendeel. Het lijkt alleen maar erger te worden. <\/p>\n\n\n\n Ik vrees voor de toekomst: dat het voor een zeldzame kritische rechter in een omgeving waarin het heersend en gebruikelijk is dat het het beste of het makkelijkste is om de Raad maar zijn zin te geven nog meer onmogelijk wordt gemaakt om kritisch te zijn. En de Raad op zijn beurt zal een situatie steeds vaker en meer laagdremelig als \u2018uiterst\u2019 beoordelen. Waarin de kinderrechters weer meegaan. Met als consequentie dat er nog meer ouders en kinderen onnodig ernstig beschadigd raken.<\/p>\n\n\n\n